data-nosnippet>
Snimanje spota grupe koja izvodi izvornu muziku na stadionu Tušanj podijelilo je Tuzlu brže nego bilo koja politička odluka.
Dok jedni u tome vide “skrnavljenje” hrama sporta, drugi podsjećaju da je izvorna muzika autentični glas naroda sjeveroistočne Bosne, sviđalo se to nekome ili ne.
Zanimljivo je posmatrati reakciju firme koja upravlja stadionom. Njihovo ograđivanje od događaja ukazuje na to da izvorna muzika i dalje nosi određenu vrstu društvene stigme.
Da je na istom mjestu spot snimao rock bend ili pop zvijezda, vjerovatno bi se govorilo o “promociji stadiona”. Ovako, administracija se povlači pred naletom negativnih komentara, pokušavajući sačuvati “ugled” institucije.
Čega se Tuzla stidi?
Izvorna muzika (višeglasno pjevanje uz šargiju i violinu) specifična je za krajeve oko Tuzle, Živinica, Kalesije i Srebrenika. Iako se često etiketira kao “nazadna”:
Ona je dio nematerijalne kulturne baštine ovog kraja. Ima nevjerovatno vjernu publiku (dijaspore i lokalnog stanovništva).
Tekstualno je često vezana za patriotizam i rodni kraj, što objašnjava izbor teme “Zmajeva” uoči Svjetskog prvenstva
Paradoks je da se često distanciramo od onoga što je izvorno naše u želji da izgledamo “modernije”. Bez obzira na muzički ukus, činjenica je da su “Zmajevi”, stadion i izvorna muzika u tom trenutku bili pokušaj spajanja tri stuba identiteta prosječnog čovjeka iz tog kraja.
