data-nosnippet>
Finansijski izvještaj za sezonu 2024/25 donosi kontradiktorne vijesti za bosanskohercegovački klupski fudbal.
Iako su kase naizgled punije nego ikada, dubinska analiza otkriva krhku ekonomsku strukturu u kojoj rekordni prihodi jedva prate još brži rast troškova i nagomilanih dugova.
Rekordni prihodi na krilima Evrope i navijača
Ukupna zarada bh. premijerligaša skočila je za 21 procenat, dosegnuvši cifru od 32 miliona eura. Ovaj rast nije rezultat sistemskog plana, već primarno zavisi od dva faktora:
UEFA bonusi: Čak 8 miliona eura ili 27 posto ukupnog budžeta svih klubova dolazi iz evropskih takmičenja, što potvrđuje da je izlazak u Evropu jedini siguran pojas za spasavanje.
Povratak publike: Prihodi od prodatih ulaznica bilježe impresivan skok od 59 posto, šaljući jasnu poruku da interesovanje za domaći fudbal raste uprkos infrastrukturnim problemima.
Na suprotnoj strani spektra nalaze se TV prava koja, sa skromnim milionom eura, ostaju neiskorišten potencijal i drže ligu na samom dnu evropske ljestvice po medijskoj komercijalizaciji.
Rashodi van kontrole i dužničko ropstvo
Pozitivni trendovi u prihodima brzo padaju u sjenu nekontrolisane potrošnje. Troškovi za plaće igrača i administracije porasli su za drastičnih 43 posto, što u apsolutnom iznosu iznosi 17 miliona eura.
Ovakva potrošnja bez stabilnih komercijalnih temelja dovela je do alarmantne finansijske slike:
Minus u kapitalu: Čak sedam klubova u elitnom rangu posluje sa negativnim kapitalom, dok je ukupni minus na nivou lige 6 miliona eura.
Bankovna zaduženja: Dugovanja prema bankama narasla su za nova 4 miliona i sada iznose ukupno 15 miliona eura.
Arhaični model vlasništva i infrastruktura
Bosna i Hercegovina ostaje fenomen u evropskim okvirima jer u elitnom rangu ne postoji privatno vlasništvo nad klubovima. Svi kolektivi i dalje funkcionišu kao udruženja građana, što koči direktne investicije.
Ništa bolja situacija nije ni sa stadionima, od kojih je 92 posto u državnom ili lokalnom vlasništvu. U protekloj deceniji realizovana su tek tri značajnija projekta na sportskim objektima, što dugoročno limitira rast prihoda od utakmica.
Jedini segment u kojem liga prati evropske standarde je vizuelni identitet, gdje su 40 posto glavnih sponzora strane kompanije, što BiH stavlja na visoko deveto mjesto u Evropi po tom parametru.
Bh. klubovi su se profilisali kao fabrike za izvoz talenata, a tri miliona eura čiste zarade od transfera služe isključivo za “gašenje požara” i krpljenje operativnih rupa. Bez korjenitih promjena u zakonskoj regulativi koja bi omogućila privatizaciju i bez realnog povećanja vrijednosti TV prava, fudbal u BiH će ostati talac UEFA-ine sreće i milosti lokalnih vlasti.
